آسمان ، گنبد کبود
   و
زمین ، بیابان برهوت
عمده ی این سنگریزه ها را
"صَریخَ المستَصر ِخین" به اسارت گرفته بود..

راهرو باریک ٬ تاریک ٬ طویل
خودم تنها ٬ دلم تنها و تمام ماسوا تنها

خدا عجله داشت ٬
پشت سر لوکوموتیوران
                     تسبیح می گرداند ،
جاده را به چشمانش کوک می زد ،
انگشت اشاره اش را پشت عقربه ی کوچک ساعت هل می داد...

دوباره
    تسبیح می گرداند!

* * *

مسجد بین راهی بادرود / ساعت 10:15 دقیقه شب

* * *

خدا درست وسط وضوخانه ی خواهران، قلم به دست
مسح سر و دست و پایم را در دفترش تیک می زد..

* * *

چندکیلومتر جلوتر – یک قطار دیگر – یک 18 واگنی بزرگتر
و یک 60 نفر بی حوصله تر
منتظر اتمام اقرار گرفتن خدای 18 واگنی ما ، از مردم آن طرف دنیا
بود!

خدا تازه به خانه اش رسیده بود و  پیغام ها را چک می کرد..

تازه رسیده بود به پیغام دخترک 9 ساله ای که به تازگی سرمشق گرفته بود..
سپس پیغام پیرزن وسواسی و با حوصله ای که "جعفربن طیار" می خواند...

خدا آرام و قرار نداشت
حوصله اش تنگ بود انگار..

کم که نبود! جانشین رسولش را آزرده بودند..
ولی ّ خدا را!!
فکر می کرد حیف از ابلیس که برای این موجود قصی القلب از بهشت رانده شد!
وای بر خلیفة الله هایی که حسادت به امین الله بردند..
                                که دسیسه چیدند..
                                که شق القمری دوباره آفریدند..

خدا در مسجد دلش گرفته بود و گریه می کرد..

صدای مردم درآمده بود..
لوکوموتیوران پیاپی سوت قطار را به صدا در می آورد؛
شاید خدا هم جزو خطرات احتمالی بود..

خدا اما،
از جایش تکان نمی خورد!

قطار تکانی به خودش داد و مسجد قدم به قدم از ما دور شد..

حالا می فهمم یک نفر جا مانده از کاروان.. یک نفر که "یک" نفر نبود.. همه ی دار و ندار من بود
به دفتر گمشدگان کدام ایستگاه بی سیم بزنم که خدای قلبم را جستجو کنند؟

پ.ن: کفه ی ترازوی ایمان که متزلزل شود خداها هم درون مسجدها جا می مانند!!